"Linkin Park Evresi" esnasında bana ilk dumurlarımı yaşatan iki albümden biri Drowning Pool'un debut'su "Sinner" idi. Grubu ben "Tear Away" klibinden tanımıştım. Albümlerini aldım. Tekrar, ne olduğu belirsiz "nu-metal" tanımı bu grup içinde yapılıyor ama bence, yine, tam değil. Gerçi Static-X'in "All In Wait" şarkısının bas riff'i Drowning Pool'un "Bodies"inkiyle aynı gibi ve bunun sebebi ikisinin de nu-metal olması olarak gösteriliyor ama... Her neyse, geyiği uzatmadan kadroya geçeyim; artık rahmetli olan Dave Williams(vokal), Mike Luce(bateri), C.J. Pierce(gitar) ve Stevie Benton(bas)tan oluşuyor Boğulan Havuz. "Sinner" şarkısıyla açılan albüm, hepimizin günahkar olduğunu hatırlatıyor resmen. Yumruğunuzu sıkıp her seferinde havaya sallayacağınız kadar gaz bir parça olan "Bodies" onu izliyor, "Bırakın düşsün yere cesetler!" diyerek çileden çıkartıyor insanı. "Tear Away" ile insanların tekliğini, bencilcene anlatan Drowning Pool, akabinde gelen "All Over Me" ile değişimi anlatmak ister gibi. "Reminded" ile devam ediyor ve hatırlatmaları bize anlatıyor. Akabinde, "Pity" ile de kimseye acımamamız gerektiğini bize söylüyor rahmetli Dave. "Mute" ile konuşacak hiçbir şey kalmadığında ne olacağını sorgularken, "I Am" ile "ne olabilirdim değil, ne oldum de"yi bize ezberletmeye uğraşıyor. Albümden en kopuk olan parça "Follow"un ne ile ilgili olduğunu bilemiyorum, ama cidden çok kopuk ve alakasız bir şarkı. "Told You So" bazen bizi "Demiştim, ehehehehe!" şeklinde sinir edenlere susmasını söylüyor. Ve kapanış şarkısı "Sermon"un Tanrı'ya karşı isyanı, Drowning Pool'un P.O.D. gibi dini gözümüze sokmaktansa, çok daha yaratıcı bir şekilde kullanmayı öğretiyor. Genel olarak aslında çok çizgisel bir albüm, distortion riff'leri üst üste yığılıp yığılıp duruyor, ama bir şekilde, bu gözden kaçıyor. Değişik bir şeyler istiyorsanız alın ama mesela kült death metal hayranıysanız yakınından geçmeyin mümkünse.
