SOiL, onca klişe nu-metal albümünün çıktığı vakit ("Linkin Park Evresi" diyebilirim mesela) birden benim dünyamı alt üst eden bir grup. Ayrıca bir arkadaşımın dediği gibi, sabır isteyen bir grup. Tek duyduğum Black Sabbath ile benzerlik taşıdığı olan bu grubu, "Breaking Me Down" şarkısını duyduktan sonra aramaya başladım. Kadrosunda Ryan McCombs gibi daha çok klasik metal havası ile diğer grup üyelerinden ayrı duran, ilginç bir sese sahip(ya tamam çoğu ilginç ama birçok grubun vokali hep aynıdır) bir vokalist; daha nu-metal veya rapmetal havalı Shaun Glass gibi ilginç bir gitarist; neredeyse hiç back vokal yapmayan back vokal ve gitarı üstlenen Adam Zadel; Basta daha heavy kaçan Tim King; bateride de David Silviera'yı andıran Tom Schofield var. Kadroyu geçebilirsek(sormayın niye bu kadar üstünde durdun diye), müziğe gelebiliriz. Efendim SOiL, çok "orijinal" bir grup. Bazıları öyle demese bile diğerlerinin arasından sıyrılıyor. "Pofidik" diye tanımlayabileceğim bir sound'a sahip, gitarların kasaları sanki kasa değil vadiymişçesine bir ses çıkıyor. Ryan'ın vokalinin havası çok değişken, her halükarda sanki alt çenesi üst çenesinden biraz daha öndeymiş gibi çıkıyor sesi. Duygusal olabilen sesi, bağırmaya(böğürür gibi ama daha anlaşılır) geldiğinde yıkıyor ortalığı. Kendine has ve diğerlerine asla benzemeyen bir şarkı sözü yazma yeteneğine sahip olan Ryan McCombs, sözleri hafif "rapimsi" bir havada; bol kafiyeli ve hızlı. Ayrıca albümde Ryan'ın eklemiş olduğu bazı bağırtılı çıkışlar, ilginç geçişler ve arka plan sesleri müthiş. Albümün geneli çok sert. "Breaking Me Down" ile manyak bir giriş yapan albüm, "Halo" ile hızı ortaya çıkartıyor, "Need To Feel" ile ise melodiyi. "Wide Open" şarkıda denildiği gibi "girdap gibi dönen bir boşluk denizini" ortaya çıkartıyor. "Understanding Me", kesinlikle benim gibi ucubelere birebir bir şarkı. "My Own", nakaratı hariç sevemediğim bir şarkı. Neden bilemiyorum pek hoş değil. "Unreal" ise gerçek bir güzellik; hem duygusal hem karanlık, dini göndermeler taşıyor(meraketmeyin propaganda değil, daha çok Tanrı'ya bir öfke sezdim ben, son şarkıdaki gibi) hem de vahşi bazı yönlerden. Değişken bir şarkı. Aynı duygusal ve alacakaranlık havası, sonraki şarkı "Inside" da devam etse de, yine ilginç sözleri insanın kafasını karıştırıyor. Ancak "Two Skins" ile siyah renkler, öfkenin kırmızısıyla dağılırken, kafiyeleri kullanma yeteneği konusunda Ryan'ın aşmışlığı anlaşılıyor ve dibiniz düşüyor. "The One", iyimser bir hava taşıyan bir şarkı, ama içinde biraz hüzün gizli sanki. "New Faith" tam bir eğlencelik şarkı, sözleri her ne kadar dini gözükse de tam değil, sadece hoş bir metal şarkısı diyebilirim. "Why" ile karanlığın ilk evreleri gözüküyor sanki, günbatımı gibi bir şarkı. Ve müthiş kapanış "Black 7". Bende uyandırdığı görüntü, Ryan'ın simsiyah giyinmiş olarak, dışında karanlığın ağır bastığı, gotik ötesi bir malikanede, Tanrı, Şeytan ve Melekler ile gece yarısında yemeğe davet edilmiş olması ve masada konuşulanlar oldu. Sonunda arka plandan gelen çığlıklar, "Seninim!" bağırışları ve karanlığın delirdiği bir kapanış ile müthiş! SOiL sabır istese ve zamanla alıştırtsa da kendine, gayet iyi bir grup ve "Scars" çok iyi bir albüm.
