SlipKnoT - SlipKnoT

Maskeli dokuz psikopatın kendi isimlerini taşıyan ilk stüdyo albümleri olan "Slipknot"(mate.feed.kill.repeat'i saymıyorum) yine grindcore etkileri taşıyan ve çoğunun "mallcore" diye etiketlediği bu acayip müziği yapan(güzel belki, ama acayip, kabul edin) ve bu konudaki ön yargılarını yenmenin en iyi yolunu bir albüme para basmak olarak gören bana(para babasıyım sanki!) önyargıları yenmeyi öğretti diyebilirim. Bunca geyikten sonra şunu söyleyeyim; bir süredir metal müzik dinliyor iseniz sevebilirsiniz ama bu albümle "sert" müzik dinlenmeye başlamamalısınız. Corey Taylor'ın abartı vokali(sıfat bulamıyorum başka) zaten kulak zarlarını zedeleyecek düzeyde iken, bir de arkadan Joey Jordisson'un inanılmaz perküsyonu(tevekkeli "Eyeless"in başında hep JOEEY diye bağırasım gelir) muhteşem. Corey Taylor aslında sırf böğürtüden ibaret olmadığını gösteriyor- çoğu grindcore vokalistinin aksine. Albümün geneli tabii ki vahşet çağrıştırıyor; karanlık, öfkeli, insan kesilen kasap dükkanlarını hatırlatan bir sound'a sahipler, ama perküsyonlar haricinde esasen son derece basit bir sound albüme yayılmış. Basit, tekrarlayan gitar riff'leri, aşmış brutal ve "karanlık clean" vokalle bir potada eriyince pek fark edilmiyor. Her neyse, şarkılara gelirsek, "(sic)" (Said In Context) şarkısıyla gaz bir giriş yapıp canınıza okumaya başlıyor. "Eyeless" ile bu hız devam ederken, birden, "Wait and Bleed" e gelindiğinde karanlık biraz ağırlaşıp müzik yavaşlar gibi oluyor. Sonrasında kendisini aşıyor gerçi o ayrı. Paronayak şarkı sözleri öfkeyle birleşince bize "Surfacing" olarak dönüyor. "Spit It Out" ile Corey Taylor nasıl rap yapılabileceğini gösteriyor resmen. Karanlıktan çok kulak tırmalayan, ürkünç ve şizofren cinayet çağrışımı yapan, "Tattered&Torn" bence albümdeki tek kötü şarkı. Anlamsız, sonuna doğru aşsa da yeterli değil. Ardından gelenler ise uzun bir hikayeye, yirmi yaşında bir üniversite öğrencisinin biri tarafından kaçırılıp bir delikte ölüme terk edilmesi şeklinde cereyan eden bir olay üzerine yazılan, "Purity"(ölen kızın ismi Purity Mariene Knight)nin ağır, depresif, psikopat ötesi havası, ardından gelen "Liberate" ile bir güzel dağıtılırken, resmen "Purity"den öncesini konu alan 'sapık aşık' temalı "Prosthetics" insanı düşündürüyor. "No Life" biraz Amerikan-Gençliği tadında ortaya çıkmış, değişken, ama yine de müthiş gaz bir şarkı. "Diluted" ile karanlık geri dönüyor, ama bir kez daha çıldırmış bir öfke ve isyana bırakıyor yerini. İntikamın sesi "Only One" bizi gaza getirirken, "mallcore mu bu progresif mi" dedirten, ve Joey'nin yazmış olduğu "Scissors" çılgın ötesi bir parça. Ekstradan gelen "Purity"nin demo versiyonu yeni bir bakış açısı veriyor.

Eklenme October 2nd 2004
Yazan: Kount Xero
Puan:
İlgili Bağlantı: Resmi sitesi burada...
Okunma sayısı: 1000
Dil: