Slayer - Divine Intervention

Büyük gruplarin çok garip bir özelligi vardir ki o da sudur;grubun kurulusundan uzunca bir süre sonra bir gün çikip bir albüm yaparlar,ancak bu o ana kadarki müzik tarzlarindan “biraz” farklidir,ama çoook güzeldir. Bu albümden sonraysa “oof of nerde o eski...” ile baslayan cümleleri sikça duymaya baslariz. Örnek mi? Metallica - Black Albüm, Sepultura - Roots ve iste Slayer - Divine intervention. Albümde Slayer’i Slayer yapan özelliklere rastliyoruz yine: zirt pirt giren çalmasi zor ama genellikle pek de “huzur verici” olmayan sololar,gitarin sessiz kaldigi yerlerde giren ve kanaatimce bateristin kol,bacak ve bilimum kaslarinin laktik asit yüzünden saatlerce kasili kalmasina yol açan bateri. Ve tabii Tom amcamizin yillardir degismeyen ve geberene kadar da degisecegini sanmadigim muhtesem sesi bizi gaza getirmeye yetiyor. Albüm toplam yaklasik 40 dakika ve on sarkidan olusuyor. Bazi sarkilar alisilanin aksine çok kisa. Albümde göze batan ve basa alip yeniden dinlenmesi farz olan iki sarki bulunuyor: killing fields ve SS-3. En çok dikkatimi çeken sarki da dittohead oldu;harika bir sarki olmasinin yanisira Tom Araya’nin sarkiyi söyleyisinin, bagetlerin bateriye vurusundan daha hizli olusu da ayakta alkislanmasi gerekecek bir nokta Albümü ilk dinlediginizde size pek degerli bir albüm gibi gelmeyebilir, bunun nedeni yazimin basinda degindigim nokta olsa gerek. Ama sarkilara bir kez asina olduktan sonra vazgeçemeyeceginiz kesin. Kendinizi her an agzinizdan Divine intervention’in sözleri dökülürken bulabilirsiniz, “uyarmadi” demeyin.

Eklenme August 17th 2003
Yazan: Hakan Sipahioğlu
Puan:
Okunma sayısı: 1669
Dil: