Pentagram - Bir

Üç sene önceye dönelim, yılın albümüne imza attıkları Unspoken dönemlerine. Bizi bu derece özel yapan şey ne, biliyor musunuz? diyordu o zamanlar Tarkan Gözübüyük, haddinden fazla hakikat'. Grubun kendi nirengi noktasına dönüştürdüğü; bir öncü olma durumu, bu salt hakikat arayışı, Demir Demirkan gibi bir fireyle de olsa onları ta seksenlerin ortalarından buralara kadar getirdi. Artık bir fenomen’e dönüşen Tarkan Gözübüyük’ün grubun beşte birinden daha fazla şeyler ifade ettiği kesin, tıpkı kare asın maça’sı gibi. Ama Pentagram cephesinde her şey sürüp gitmeli, gidiyor da. Pentagram dimdik ayakta durma yolunda, bir adım daha atıyor. Kendi hudutlarında mevzilenip yıllardır hep yaptıkları gibi kendi hakikatini ortaya koyuyor, bunu yaparken de bizim hakikatimizin ne olduğunu soruyor...Ama geçmişe göre daha sakin ve suyu çekilmiş bir vaziyette. Peki, iyi mi ediyor? O halde ‘Bir' isimli grubun beşinci stüdyo albümüne şöyle bir bakalım. Ne ilk albümleri ‘Pentagram’ gibi çiğ ve yırtıcı, ne ‘Trail Blazer’ gibi artistik, ne de ‘Anatolia’ gibi kalemlerden kağıtlara akmış anıtlara benziyor. Daha çok, bundan önceki ‘Unspoken’ın rotasında sürüklenen bir albüm ‘Bir’. Fakat esas sorun, grubun aynı arayışa rağmen, ‘Öncü olmak yerine, Ağırabi takılmak’ hattına meyletmiş bir görüntüye bürünmesi. Belki biraz da sound’lanndaki bu gözle görünür gevşemeyle birlikte önceki albümü hemen herkesin beğenmesi, türler arasında hastalık derecesinde ayrım yapanların ya da eski ‘Pentagram’ı bilmeyen, ‘Rotten Dogs’ ruhunu paylaşmayan kimi yeniyetmelerin bile gözdesi haline gelmeleri. Nihayetinde de, yeni albümü bekleyen yelpazesi geniş bir kitle’nin mevcudiyeti, durumu biraz daha netleştiriyor. Albümün ilk yüzgörümlüğü ve en iyisi ‘Bir’ geçenlerde kendilerinin de bahsettiği gibi, Milenyum’da tektip sanata karşı bayrak açan evrensel bir sanatın günümüz gönüllülerine, milenyumun başından gönderilmiş derin bir selam. Tabii yine provoke edici sözleriyle birlikte. Müziğine gelince, ki bunu albüm geneline de yayabiliriz rahatlıkla, her defasında birkaç adım öteye taşıdıkları incelerek yükselen ‘Pentagram’ zarafetinin yerine, ‘Unspoken’ın engin gölgesinden fazla uzaklara düşememiş, orta şiddetle sarsıntıyı kabullenen bir ahenk hakim. Mükemmel yeni hitleri ‘Ölümlü’nün yükün ağırtığına ortak olması bile ortalamayı yükseltmiyor. Dilim varmıyor ama çıtalarının seviyesi şimdilik biraz geriye kaymış gibi bir intiba bırakıyor. Gerçi her saniye muhtelif gruplara bahşedilen ‘son yılların en önemli grubu payesi, hala bolca üzerlerine saçılmaya devam ediyor ve de bu veciz başlık grubu ve yeni albümlerini, bütün çıplaklığıyla her şeye ragmen ifade ediyor. Tabii ki bu onların en doğal hakkı, ve bu hakkı düstur telakki edip ‘normalken bile ürkütebiliyortar’. Bugüne kadar Pentagram'ın birkaç albümüne, külliyatına ya da en azından herhangi bir albümüne bağlananlar varsa, nasıl bir beklentileri olursa olsun, muhakkak bu albümlerine de kayıtsız kalmayacaklardır. Müziklerinden sızan koyu tatlar epey bir durulmakla birtikte, şu an itibariyle gezegenin en sağlam sound’lu gruplarından biri oldukları söylenebilir hala. Ola ki ilk defa dinleyecekler çıkarsa, biraz geriye gidip ‘Anatolia’ albümünden başlamak ve sonra ‘Bir’e gelmek, hem Pentagram, hem de bu yeni albüm için daha temelli bir birliktelik temin edecektir. Hakikatin sonu yok. Bir kısım müzik medyasında gelenek haline getirildiği üzere, bu da benim hakikatim; sizinkiler için ise adres, www.turkrock.com’un altında.

Eklenme December 21st 2004
Yazan: Dara Kılıçoğlu
Puan:
İlgili Bağlantı: Pentagram
Okunma sayısı: 2458
Dil: